Pokazywanie postów oznaczonych etykietą muzyka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą muzyka. Pokaż wszystkie posty

piątek, 4 stycznia 2013

Subiektywne podsumowanie muzyczne A.D. 2012

Nowy rok - zero postanowień, ale pisać postaram się częściej...

Zeszły rok był dla mnie dosyć urozmaicony pod względem muzycznym. Już w tej chwili za bardzo nie pamiętam, czego słuchałem na początku 2012, ale gdzieś na przełomie wiosny i lata rozpoczął się okres prawdziwego muzycznego urodzaju - tak pod względem koncertów, jak i odkrywanych płyt.

Jakoś tak się złożyło, że z początkiem wakacji odkryłem... Muzykę Końca Lata. Bardzo fajna kapela tworząca wpadające w ucho, bezpretensjonalne piosenki. W sam raz na letnie wędrówki, piwko na łonie natury, pogaduchy przy zachodzącym słońcu. Trafiłem na nią przy okazji szukania informacji nt. projektu Maki i Chłopaki - innej ekipy z Mińska Mazowieckiego (ale z tym samym śpiewającym wokalistą). Warto w tym miejscu wspomnieć, że płyta Makiego i Chłopaków miała premierę na wiosnę zeszłego roku i z miejsca mogę ją zaliczyć do jednych z lepszych, jakie ukazały się na polskim rynku w 2012 roku.

Kolejnego muzycznego odkrycia dokonałem już na początku jesieni. Była nim kapela z Bielska-Białej o dźwięcznej nazwie Eye for an Eye. Co prawda, owa nazwa, jak i kilka kawałków, już wcześniej obiła mi się o uszy, ale dopiero gdzieś w październiku zagłębiłem się w pełni w twórczość tej grupy. Okazja ku temu była o tyle dobra, że w 2012 premierę miała "Krawędź" - już piąty album w dorobku zespołu. Eye for an Eye to krótkie, mocne, typowo hardcorowe kawałki, których naprawdę świetnie się słucha (a nawet nuci...).

Muzykę Końca Lata i Eye for an Eye uznaję za dwa największe odkrycia zeszłego roku - jako wyznacznik traktując ilość przesłuchań albumów odkrytej grupy. Jakoś tak się złożyło, że słuchałem głównie krajowej muzyki, która wbrew obiegowym opiniom trzyma się całkiem nieźle, trzeba tylko wiedzieć gdzie szukać. Rodzimego pochodzenia są również trzy najlepsze płyty mijającego roku (znowu według kryterium ilości przesłuchań). Subiektywne top 3 za rok 2012 wygląda w mym przypadku zatem następująco (kolejność dowolna):

Flapjack - "Keep Your Heads Down". W ostatnim czasie powróciła moda na mocne granie rodem z lat 90. Wrócił KNŻ, wrócił Illusion (jeszcze bez płyty), jedna z twarzy tamtej dekady, czyli Litza, założył Luxtorpedę, w której gra jak za starych, dobrych czasów. Nie powinno więc dziwić, że i na dobre powrócił Flapjack - kapela, która wcześniej przez wiele lat egzystowała od okazji do okazji. Na nowy album przyszło długo czekać, a jego powstawanie znacznie się opóźniło w związku ze śmiercią nieodżałowanego Olassa. Szczerze powiedziawszy, to myślałem, że bez wspomnianego muzyka nowy Flapjack będzie niewypałem. Wszak najlepszy album Acid Drinkers ostatnich lat, czyli "Verses of Steel", to w dużej mierze jego dziecko. Na szczęście, w przeciwieństwie np. do nowej płyty KNŻ, zeszłoroczny album Flapjacka nie rozczarował i dał mi to, na co czekałem. Każdy, kto tęskni za mocnym rockiem sprzed dwóch dekad, powinien posłuchać tej płyty. Są na nim słyszalne echa m.in. RATM i Deftonesów, a wszystko przyprawione zostało szczyptą grunge'u i polane obfitą mieszanką sosów o smaku trashu i hardcore'u (rzecz jasna o kalce nie może być mowy, po prostu: kiedy się słucha "Keep Your Heads Down", w głowie cały czas dźwięczą rockowe lata 90). Najlepszy numer? "Reborn", który stanowi namiastkę tego, czym mogłaby być ta - i tak doskonała przecież - płyta, gdyby Olass nadal stąpał po tym świecie.


Bisz - "Wilk chodnikowy". Gdyby mnie jeszcze rok temu ktoś spytał, odpowiedziałbym, że raczej nie słucham hip-hopu. Ba, wydaje mi się, że nadal to się nie zmieniło. Z drugiej strony, w zeszłym roku jedną z tych nielicznych płyt, które przesłuchałem kilkadziesiąt razy był właśnie album będący modelowym przykładem wspomnianego gatunku. Dlaczego tak przypadł mi do gustu? Chyba dlatego, że Bisz stworzył niesamowicie szczerą, osobistą płytę, której dodatkowo świetnie się słucha. Zawsze lubiłem twórczy ekshibicjonizm, a Bisz obnażył siebie w stopniu, jakiego dawno nie było w krajowej muzyce. Jasne, czasami się przechwala, ale jego teksty są o czymś więcej, niż o tym, że jest mistrzem słowa, miał trudną młodość, a ekipę ma sprawdzoną i zawsze może na nią liczyć. Raper opowiada o swoich lękach, wadach, ogólnie o tym jaki jest on sam, a nie o tym jak jest - lub chce być - postrzegany przez otoczenie. O tej płycie nie ma co pisać, jej trzeba posłuchać. Najlepszy kawałek? Jest ich tutaj co najmniej pięć. Niech zatem będzie "Pollock".


Maria Peszek - "Jezus Maria Peszek". Najgłośniejsza płyta z tego zestawienia. Zostawiając z boku wszystkie wywiady, występy w telewizji, wreszcie nagonki, trzeci album Marii Peszek to dwanaście melodyjnych, przystępnych, a przede wszystkim mądrych piosenek. Ta płyta nie jest depresyjna, bluźniercza czy nawet satanistyczna - ona jest po prostu niesamowicie szczera i właśnie przez to tak bardzo nie przystaje do reszty krajowego muzycznego mainstreamu. Artystka odważyła się głośno wyśpiewać to, co wielu myśli, ale z czym mało kto się obnosi. Dlatego właśnie utwory z tego albumu są tak odważne i zarazem przejmujące. Każdy dotyka innej, ważnej kwestii życia (nie tylko dla Marii Peszek), więc wypada przesłuchać wszystkie (co wcale nie znaczy, że z każdym się trzeba utożsamiać). Ja proponuję "Ludzie psy", czyli dobry tekst opakowany w przyjemną elektronikę.


I chyba tyle jeśli chodzi o polskie płyty. Każda z powyższej trójki zasługuje na przesłuchanie i dopiero wówczas wyrabianie sobie na jej temat opinii. Ja spędziłem przy nich kilkaset minut i nadal nie mam dość...

W minionym roku zaliczyłem całkiem sporo koncertów. Ciężko tutaj wymieniać wszystkie, więc ograniczę się do kilku. Pod koniec kwietnia zorganizowano Dni Opola, których jedną z atrakcji był koncert hip-hopowy. Gwiazdą wieczoru było CunninLynguists, ale mi najbardziej przypadł do gustu występ Abradaba z zespołem. Rapowanie do żywych instrumentów sprawdziło się znakomicie i pozwoliło uznać cały wieczór za całkiem udany (mimo ochrony, która zachowywała się jakby była na meczu piłkarskim). Koniec maja to z kolei Piastonalia. W tym roku wybrałem się tylko na ostatni dzień koncertów. Niestety, nie zdążyłem na Cool Kids of Death, ale za to występy zespołu SOFA, Goorala i Dub FX-a przerosły moje najśmielsze oczekiwania. Nigdy bym się nie spodziewał, że tak dobrze będę się bawił na koncercie, jakby nie patrzeć, muzyki tanecznej. Dwa miesiące później, pod koniec lipca, trafiłem na koncert hc w opolskiej Fabryce. Idiot's Culture Universe, Evilschlesien, La Miseria De Tu Rostro - trzy kapele i niesłychanie dużo energii. Na największy szacunek zasługuje ostatni skład, który przyjechał do Polski aż z Chile i mimo faktu, że w Opolu publika nie dopisała, to dał z siebie wszystko. Nigdy nie widziałem żeby ktoś grał z takim zaangażowaniem, kiedy pod sceną szaleje tylko kilka osób. Świetny występ, który z miejsca stał się dla mnie koncertem roku i takim pozostał aż do jego końca. Na Przystanek Woodstock, mimo wcześniejszych przymiarek, ostatecznie nie pojechałem. Może w tym roku się uda... Po lecie przyszła jesień, a wraz z nią masa koncertów. Żaden z nich nie powalił, ale bardzo sympatycznym zaskoczeniem był dla mnie występ... Ani Rusowicz. Średnio za to wypadł na żywo Flapjack, po którym bardzo dużo sobie obiecywałem.

A co z zagraniczną muzyką? Trochę tego było, ale jakoś nic mi specjalnie nie utkwiło w głowie. Niepolskim odkryciem roku na pewno był japoński zespół o wymownej nazwie Maximum the Hormone. W temacie płyt bardzo dobrze wypadł nowy album Deftonesów (w moim mniemaniu lepiej niż poprzedni). Pojawiła się również bardzo zacna inicjatywa "Hardcore4Syria", czyli darmowa kompilacja świetnych kawałków, która ma za zadanie zwrócić uwagę świata (a raczej tej jego mikroskopijnej części, która słucha hardcore punka) na sytuację w Syrii. Z niekrajowych klimatów w 2012 roku słuchałem przede wszystkim soundtracków. Pierwsze skrzypce grały ścieżki dźwiękowe z różnych gier indie, głównie "Bastionu". Poza tym już w grudniu odkryłem film "The Raid Redemption", a wraz z nim bardzo przyjemne OST z tego obrazu. I to z grubsza tyle.

Oczywiście w zeszłym roku słuchałem znacznie więcej wykonawców, płyt, utworów - wiele z tego stanowiły sprawdzone klasyki, ale niemało było też bardzo świeżych odkryć. Kilka z nich przedstawiłem powyżej, kilku już zapomniałem, z kolei inne nie za bardzo wiedziałem gdzie ulokować (np. jeden kawałek Maduka i Veeli pt. "Ghost Assasin" czy, pochodzący jeszcze z 2011 roku, album CKOD "Plan ewakuacji"). A gdybym miał już upraszczać i silić się na sprowadzanie minionego roku muzycznego do trzech określeń, to byłyby to dla mnie: krajowa muzyka, soundtracki, hardcore. W 2013 pewnie część z tych słów-kluczy zostanie wyparta przez inne. Nie mam pojęcia przez jakie, wierzę za to, że będzie nie mniej obficie i różnorodnie.

sobota, 24 grudnia 2011

Trochę o "Drive"

Kiedy skończę pisać poniższy artykuł, będzie już pewnie grubo po północy, a kalendarz zacznie wyświetlać datę 24 grudnia - w związku z czym wypada zacząć od życzeń. Z okazji świąt życzę Wam wszystkiego dobrego (i myślę, że tyle wystarczy, gdyż każdy wie, co jest dla niego dobre). Życzenia noworoczne zostawiam z kolei na później, co możecie potraktować jako zapowiedź tego, że w mijającym roku pojawi się tutaj jeszcze jeden tekst.
 

Początkowo miałem zamiar napisać coś na kształt recenzji, ale, kiedy byłem już przy trzecim akapicie, w odtwarzaczu rozbrzmiał "Nightcall" i zmieniłem zdanie.

"Drive" to jeden z tych filmów, po który sięgnąłem w momencie, gdy nieco przycichł już cały szum wokół niego rozpętany. Właściwie to chciałem go zobaczyć już od dawna, ale jakoś się nie złożyło. W końcu - po kolejnej opinii na jego temat, w której podkreślona zostało nie tylko wyjątkowość obrazu, ale i towarzyszącej mu muzyki - nie wytrzymałem i zabrałem się do oglądania. No i film rzeczywiście super, a muzyka jeszcze lepsza...

Starczy jeśli wspomnę, że wspomniane na wstępnie "Nightcall", w przeciągu dwóch dni od seansu, odsłuchałem niezliczoną ilość razy. Przy okazji sięgnąłem po twórczość Kavinsky'ego, trafiając na mini album "1986". Stylistyczny powrót do lat osiemdziesiątych, okraszony dynamiczną animacją, w której główną rolę odgrywa Ferrari Testarossa, to pomysł może i kiczowaty, ale dla mnie po prostu piękny. Wyobraźcie sobie kolesia, który ma z tyłu nieco więcej włosów niż z przodu, pod nosem niewielkiego wąsa, na tymże nosie wielkie czarne okulary, a przyodziany jest w sportową kurtę, typową dla amerykańskich futbolistów i nastoletnich bohaterów pokroju Buda Tuckera (z gry "Podwójne kłopoty Buda Tuckera").



W muzyce Kavinsky'ego nawiązania do lat osiemdziesiątych odnaleźć można nie tylko w bohaterze teledysku do "Testarossa Autodrive", ale także w samej muzyce, która brzmi jakby była podrasowaną wersją melodii z jakiejś gry z tamtego okresu. No i sam motyw tytułowego auta - ikony swoich czasów, jednego z najbardziej charakterystycznych sportowych supersamochodów w historii motoryzacji. Słuchając utworów z "1986" w głowie pojawia się pewien szczególny obraz lat 80. To obraz wspólny dla pokolenia, które kultury popularnej owej dekady zasmakowało już na początku lat 90. Symbolem lat 80. dla tych ludzi już na zawsze pozostaną gry pokroju "Outrun" i seriale w rodzaju "Policjantów z Miami". Francuski twórca muzyki elektronicznej ten sentyment w mistrzowski sposób zawarł w swoich kompozycjach (przynajmniej tych, których dane było mi posłuchać). I nutka nostalgii za tymi czasami widoczna jest też w "Drive".

Wspomniany film to powrót do epoki, w której bohaterami kina byli twardzi, milczący przystojniacy. Dzisiaj w filmie akcji najczęściej napotkać można wyszczekanego osiłka. Tutaj zamiast takiego typa pojawia się zamknięty w sobie samotnik o twarzy niewiniątka. Ale "Drive" nie daje się łatwo klasyfikować. Nawiązań można się tutaj doszukiwać całe mnóstwo - główny bohater jeździ samochodem niemal żywcem wyjętym z "Bullitta" czy "Znikającego punktu", ubraną ma kurtkę, której nie powstydziłby się "Mistrz kierownicy", a jego brutalność sprawia, że mógłby być którąś z postaci przewijających się przez "Pulp Fiction". Wszystkie te elementy są jednak zadziwiająco spójne i razem tworzą obraz, któremu niewiele można zarzucić (a na pewno nie wtórność).

"Drive" zajmuje wysokie miejsca w pojawiających się już filmowych podsumowaniach roku i pewnie jeszcze będzie o nim głośno. Ze swojego doświadczenia wiem jednak, że dużo osób o obrazie Nicolasa Windinga Refna nie słyszało. Naprawdę warto zobaczyć ten film - choćby dla momentu, w którym obok siedzącego za kółkiem głównego bohatera pojawia się wielki, różowy napis tytułowy, a w tle rozbrzmiewają pierwsze dźwięki utworu Kavinsky'ego & Lovefoxxx.

sobota, 12 listopada 2011

Sentymenty, nu metal i "Osiedle Swoboda"

Moje newsy na Alei Komiksu przestają być krótkimi, subiektywnymi informacjami, do ludzi, których ledwo znam, piszę maile długości kilku akapitów, a na fejsbuku wdaję się w dyskusje na temat warszawskiego Marszu Niepodległości... Wątpię, aby którekolwiek z powyższych wyszło mi na zdrowie. Wniosek zatem tylko jeden: pora wrócić do pisania bloga, zanim głód twórczego stukania w klawiaturę nie doprowadzi do tego, że zacznę komentować wiadomości na portalu gazeta.pl.

Parę dni temu, siedząc w robocie, odpaliłem sobie na YouTube playlistę z kawałkami Machine Head. Leciał numer za numerem, żmudne przeglądanie kolejnych teczek szło całkiem sprawnie, a ja znowu przypomniałem sobie, że ekipa kierowana przez Roberta Flynna robi kawał fajnej muzy. Trafiony falą nostalgii pogrzebałem w Wikipedii i okazało się, że chłopaki wypuścili niedawno nowy album. Nie oni jedni...

Powiedzmy, że mija dekada, kiedy pojawiła się u mnie zajawka na muzykę, którą ignoranci i ci, którzy lubią proste kategoryzowanie muzyki, określiliby mianem nu metalu. Pod ten jakże pojemny termin podpiąć można zarówno to, co się z nim najbardziej kojarzy, czyli np. Korna i Limp Bizkit, ale także kapele, które od tego nurtu zaczynały bądź zaliczyły z nim krótki flirt, czyli np. Deftones, System of a Down, czy właśnie Machine Head. Ja do worka swoich ówczesnych fascynacji muzycznych dorzuciłbym jeszcze typowy rapcore, w postaci Rage Against the Machine. Z jednej strony jest zatem dosyć ambitny Deftones, z drugiej trashowy Machine Head, a z trzeciej irytujący Limb Bizkit. A to tylko wycinek nu metalowego tortu, bo przecież grzebiąc w jego kolejnych warstwach można znaleźć nawet Faith No More. I pewnie wiele osób się obruszy, że "jak to tak szmatławe kapele mieszać z wielkimi współczesnego rocka?". Może w tych głosach będzie sporo racji, ale sam termin nu metal jest na tyle mylący i niejednoznaczny, że dopasowanie do niego konkretnych zespołów jest po prostu niemożliwe. Niech będzie, że zespół nu metalowy w moim ujęciu, to taki, który w żaden sposób nie może legitymizować się dopiskiem death, black, power, doom (i innymi kanonicznymi określeniami towarzyszącymi słowu "metal", wyjąwszy może trash, gdyż kapele z tego nurtu dosyć chętnie przestrajały sobie gitary), a jego członkowie lubują się w spodniach bojówkach, skate'owych butach i dredach (oczywiście przymusu nie ma). I właśnie takiej muzy słuchałem namiętnie pod koniec szkoły średniej (właściwie to chyba przez jej większy kawałek). Potem trochę mi przeszło, skręciłem w kierunku punka, a teraz to już słucham niemal wszystkiego... 

Gdzieś w schyłkowym okresie tego nu metalowego okresu życia odkryłem "Produkt" i "Osiedle Swoboda". Tak się złożyło, że akurat wracałem do komiksowego hobby (po kilkuletniej absencji) i na nowo odkrywałem piękno historii obrazkowych. "Osiedle Swoboda" było takim szokiem, że od razu pożyczyłem od kumpla jego kolekcję "Produktów" i z zapartym tchem wchłaniałem przygody Smutnego i reszty. "Produkt" upadł, na rynku pojawiła się kolorowa seria, a ja stałem się prawdziwym fanem Śledzia, bez narzekania łykającym wszystko, co wyszło spod jego ręki (nawet na pierwsze "Kompendium Wiedzy", kurzące się na półce, zerknąłem z nowym błyskiem w oku). Dodatkowym smaczkiem było, to że "Osiedle Swoboda" naszpikowane było nabazgranymi tu i ówdzie nazwami kapel, takich jak Korn, SOAD czy Soulfly. Zacząłem nawet rozglądać się za koszulką Deftonesów, w którą przyodziany był w jednym odcinku tytułowy bohater serii "Olaf_22", a naszywkę Machine Head (podobną do tej, jaką miał Niedźwiedź na swojej czapce) z dumą nosiłem na swojej torbie (i to już na studiach...).

Abstrahując na chwilę od nu metalu i minionej dekady, to chciałbym zaznaczyć, że muzykę lat 80-tych i 90-tych do tej pory uważam za najlepsze, co mogły kiedykolwiek usłyszeć moje uszy. Dotyczy to zwłaszcza polskich kapel - z jednej strony klasyczny punk i post punk, z drugiej (już w ostatniej dekadzie XX wieku) wynalazki pokroju Illusion, Flapjacka, KNŻ, Houka i innych. Teraz nadeszła moda na reaktywacje: Kazik na Żywo lada chwila wypuści nową płytę, Flapjack ciągle takową obiecuje, a Illusion znowu daje koncerty. Podobnie rzecz się ma z wielkimi, znanymi na całym świecie kapelami: Rage Against the Machine znowu wspólnie koncertują, tak samo System of a Down. Poza tym zeszłoroczne płyty Korna i Deftones są naprawdę dobre i mogą być argumentem przeciw twierdzeniom, że te kapele odcinają tylko kupony od dawnej popularności. Mało tego, muszę szczerze przyznać, że - wbrew moim wszelkim obawom i przewidywaniom - nieźle wypadła tegoroczna płyta najbardziej nu metalowej kapeli na świecie (w klasycznym rozumieniu tego terminu), czyli Limp Bizkit. Szkaradne opakowanie kryje naprawdę niezgorszą zawartość, która nowych fanów zespołowi na pewno nie przysporzy, ale jednocześnie nie odstraszy starych. Takich zespołów, które przeżywają swoja drugą młodość, jest dużo więcej - wystarczy choćby wymienić wspomniane na wstępie Machine Head (tak naprawdę będące zespołem trash metalowym, o czym dobitnie przekonuje na ostatnich albumach).

Podobnie jest z "Osiedlem Swoboda". Drugi dodruk sprzedaje się ponoć jak świeże bułeczki, na grudzień Śledziu planuje start sieciowych epizodów nawiązujących do tej serii, a gdzieś na horyzoncie majaczy kontynuacja "OS", czyli "Centrum". Jak to zwykle bywa, sentymenty biorą górę nad moimi gustami i myślę sobie, że naprawdę dobrze się dzieje. Jak za dawnych, dobrych lat czytam "Osiedle Swoboda", zasłuchuję się Machine Head i liczę, że RATM ponownie wystąpi w Polsce, jako support mając KNŻ. Bojówek nigdy nie przestałem nosić, ale może pora na nowo zapuścić włosy?

poniedziałek, 27 grudnia 2010

Subiektywne podsumowanie muzyczne A.D. 2010

Pora na pierwsze podsumowanie. Krótkie, tak na rozgrzewkę.

Na muzyce się nie znam, jednak z uwagi na fakt, że całkiem sporo jej słucham, nie widzę powodów, aby nie podzielić się kilkoma uwagami na temat tego, co mi się podobało na tegorocznym muzycznym rynku. Bo jak mi się coś nie podobało, to po prostu nie słuchałem...

Ten rok jest rokiem polskiej muzyki i to nie tylko przez dwusetne urodziny Chopina. Wyszło na tyle sporo fajnych krajowych albumów, że aż dziw bierze, iż radiostacje w kółko katują starą papkę. Chociaż z drugiej strony pojawiło się i całkiem sporo nowej papki, zatem rozgłośnie tak do końca to nie jechały na odgrzewanych kotletach... Pierwszy jasny punkt to nowa płyta Strachów na Lachy. Nie jestem wielkim fanem tej kapeli i zdecydowanie bliżej mi do Pidżamy Porno, niemniej muszę przyznać, że kawałki z "Dodekafonii" brzmią bardzo przyjemnie. Fajne teksty, stonowana muza - słucha się tego bardzo dobrze, mimo że brakuje czegoś ostrzejszego. No i najsłynniejszy kawałek z płyty, czyli "Żyję w kraju" to klasa sama w sobie.

Niedługo po "Dodekafonii" odkryłem najlepszą w moim mniemaniu płytę mijającego roku. Mowa tutaj o "Notorycznych debiutantach" Much. Świetna muza, świetne teksty - no, po prostu majstersztyk. Rozgłośnie radiowe powinny katować tę płytę non stop. Jeśli miałbym do czegoś porównywać Muchy to chyba do Myslovitz. Nie o brzmienie jednak tutaj chodzi, a o rodzaj granej muzyki i wpływ jaki ta kapela wywrze na krajową scenę rockową (wierzę bardzo mocno, że tak będzie). Jeśli ktoś lubi ambitniejsze (ale jednocześnie popowe) gitarowe granie, to będzie w siódmym niebie. Słucham tej płyty w kółko i nie potrafi mi się znudzić. Dla takiego komiksowego maniaka jak ja, znalazł się na niej nawet kawałek ze wzmianką o Thorgalu ("Piętnaście minut później").



Muchy umilały mi wiosnę i lato, wraz z jesienią nastał jednak "Abradabing". Najpierw muszę zaznaczyć, że hip-hopu raczej nie słucham - po prostu nie moje klimaty. Do pewnych kawałków mam jednak spory sentyment, a najwięcej z nich spłodził Kaliber 44. Po Kalibrze pozostało uznanie dla Abradaba i parę numerów z jego pierwszej płyty było dla mnie całkiem miłą odskocznią od rockowych klimatów. Kolejne albumy znałem słabo, aż w końcu pojawił się czwarty longplay. I jestem naprawdę oczarowany: dobre teksty, dobre podkłady - czegóż chcieć więcej? Tylko "Yo yo" pasuje mi tu jak pięść do nosa. Wiem, że to pastisz, zlewka, etc. Mimo wszystko ten numer niszczy spójność płyty.



Przez cały mijający rok słuchałem wielu płyt i różnorakiej muzy, jednak żaden zagraniczny album nie potrafił na dłużej namieszać w mej głowie. Dopiero wycieczka do kina na "The Social Network" uświadomiła mi, że w 2010 nie tylko Polacy zrobili kawałek fajnej muzyki. Ścieżka dźwiękowa tego obrazu jest jednym z jego największych plusów. Jeśli ktoś jeszcze nie wie, jak bardzo przyjemność z seansu może wzrosnąć dzięki doskonale dobranej muzyce, niech obejrzy najnowszy film Davida Finchera. Trent Reznor i Atticus Ross wykonali kawał porządnej roboty. OST do "The Social Network" broni się także bez obrazu.



Kolejne muzyczne objawienie też ma związek z filmem - dla odmiany takim, który dopiero mam nadzieję zobaczyć. Mam na myśli "Tron: Dziedzictwo". I nie chodzi nawet o to, że lubię Daft Punk, bo muzyka w tym filmie wcale nie jest typowa dla tej grupy. Soundtrack do wspomnianego filmu jest idealnym mariażem klasycznej, symfonicznej muzyki ilustracyjnej i nowoczesnej, nienachalnej elektroniki. Kiedy się słucha tej muzyki przed oczami momentalnie stają obrazy świetlistych, złożonych z wieloboków, czołgów, które po trafieniu rozlatują się w miliony pikseli. Mam tylko nadzieję, że seans filmu nie zepsuje mojego odbioru płyty.



I to by było na tyle, jeśli chodzi o muzyczne podsumowanie mijającego roku. Ostatnio wpadł mi w ucho tytułowy kawałek z najnowszej płyty Sabatonu, ale chyba głównie przez moje, niemal zawodowe, skrzywienie na punkcie Sparty. Jak ktoś lubi bardzo melodyjny, patetyczny power metal, to powinien sięgnąć po "Coat of Arms". Tych, którzy nie trawią takiej muzyki i tak nie przekonam. W ciągu ostatnich miesięcy przesłuchałem też nowe albumy Deftones i Stone Sour - aczkolwiek jakoś mnie nie przekonały. Może ich czas dopiero nadejdzie... Zważywszy na to, że jestem fanatykiem "StarCrafta" nie mogłem też darować sobie soundtracku z drugiej części tej gry.

Pewnie jeszcze parę muzycznych odkryć by się znalazło, ale mogę spokojnie zakończyć tę wyliczankę. Oprócz wymienionych wyżej albumów, słuchałem głównie starszych płyt, czyli tego co znam, lubię i czym nieprędko się znudzę.

sobota, 6 grudnia 2008

PRL

Dzisiaj Mikołajki, więc będzie mały prezent: jeden z moich pierwszych tekstów do "Reset-Forever" (opublikowany został w numerze 5/2004- moim debiutanckim). Jest to rzecz, która dzisiaj razi swoją infantylnością, naiwnym spojrzeniem na świat i dziwnymi zabiegami stylistycznymi. Niemniej jak już prezentuję swoją twórczość, to wypada pokazać też rzeczy, z których nie do końca jestem dumny. Co do samego punka, to moja fascynacja tym gatunkiem jest nadal silna, ale już brak w niej mocnego, ideologicznego wkrętu. Ot, punk (w wielu odmianach) to kawał fajnej, zaangażowanej i niezależnej (te dwa ostatnie nie zawsze) muzy. Dobra, już bez dłuższego przynudzania zapraszam do artykułu, który tym razem traktuje o... pewnej książce.


Patrząc na tytuł tego tekstu można by pomyśleć, że będzie on na temat historyczny. Nic bardziej mylnego, a przynajmniej nie do końca.

Postanowiłem przedstawić książkę, która w księgarniach pojawiła się w zeszłym roku i od razu zdobyła dosyć sporą popularność. Mam na myśli dzieło Mikołaja Lizuta pt.: "Punk Rock Later". Książka to naprawdę niezwykła i z pełną świadomością mogę stwierdzić, że w pewnym sensie zmieniła ona mój sposób patrzenia na świat. Ale do rzeczy. Co "to" w ogóle jest? Hmmm... miłośników powieści, zbiorów opowiadań, czy tomików poezji muszę rozczarować, mamy tutaj bowiem do czynienia z niczym innym jak ze zbiorem wywiadów. Autor więc niczego nie wymyślał (oprócz pytań rzecz jasna), a jedynie notował to co mają mu do przekazania jego rozmówcy. Na książkę tę składają się wywiady, które oryginalnie opublikowane zostały w "Gazecie Wyborczej" w latach 1998-2003, a które Mikołaj Lizut przeprowadził z gwiazdami polskiej sceny punk rockowej z lat osiemdziesiątych. Tyle tytułem wstępu, czas na konkrety.

Rozmówcy Lizuta są dosyć różnorodni. Niektórzy zrobili kariery na scenie oficjalnej, inni nadal "siedzą" w podziemiu. Część z nich założyło rodziny, ustatkowało się. Wszystkich łączy jednak jedno: kiedyś byli czołowymi postaciami polskiego punk rocka, a teraz nadal zajmują się muzyką (co nie znaczy, że z niej żyją). Lizut nie przedstawił, co prawda, wszystkich "wielkich" polskiego punka (z czego dobrze zdaje sobie sprawę), a było to spowodowane tym, że chciał ukazać tylko te grupy, które jeszcze działają. No, a o jakie grupy chodzi? Już wymieniam. Pierwszy wywiad, zawarty w książce, to rozmowa autora z powszechnie znanym i lubianym (jak można go nie lubić?) Kazikiem Staszewskim, liderem takich zespołów jak: Poland, Kult, czy późniejsze (już raczej nie-punkowe) El Doopa i Kazik Na Żywo. Dalej mamy rozmowę z Tomaszem Lipińskim (znanym również z Tiltu) i Robertem Brylewskim, twórcami Brygady Kryzys. Kolejny wywiad Lizut przeprowadził z Tomaszem Budzyńskim, liderem takich grup jak: Siekiera, Armia i 2Tm2,3 (to już nie punk, a coś określanego mianem rocka chrześcijańskiego). Prawda, że na razie rozmówcy Lizuta to niezła ekipa? A to jeszcze nie koniec. Lecimy dalej. A dalej jest sam Muniek Staszczyk, lider T.Love (wcześniej T.Love Alternative). Później mamy rozmowę z Krzysztofem Grabowskim (nie mylić z "Grabażem"- to dwie różne persony), perkusistą i autorem tekstów Dezertera. Kolejny tekst zawarty w "Punk Rock Leter" to nie tyle wywiad, co opowieść, jaką Siczka snuje o swoim zespole - KSU. Ostatnia część książki Lizuta to wywiad z Krzysztofem "Grabażem" Grabowskim, liderem Pidżamy Porno, a od niedawna również nowej kapeli: Grabaż i Strachy na Lachy (trochę lżejsze klimaty). No, a o czym sobie pan Lizut rozmawia z tym doborowym towarzystwem? W zasadzie o wszystkim co ważne. Znajdziemy tu opinie muzyków na temat religii, polityki, współczesnej Polski i świata, sytuacji na rynku muzycznym i ich obecnego życia. Dla mnie jednak najciekawsze były wspomnienia punkowców. Dotyczyły one przede wszystkim początków ich działalności, inspiracji, stanu wojennego, stosunku do ówczesnej władzy, a także Solidarności. Bardzo ciekawe (a może nawet najciekawsze) były opisy poszczególnych festiwali w Jarocinie. Więcej szczegółów nie zdradzę, żeby nie psuć przyjemności czytania. Mogę jedynie napisać, że wszyscy muzycy, z którymi Lizut rozmawia, to osoby bardzo inteligentne i posiadające interesujące, i niezwykle trafne poglądy, na wiele istotnych spraw.

Osobną rzeczą, o której należy wspomnieć jest płyta CD, którą otrzymujemy wraz z książką. Ten "mały" bonusik to rzecz naprawdę godna uwagi. Na krążku znajdziemy 15 świetnych punkowych kawałków, których wykonawcami są rozmówcy Lizuta. Wszystkie utwory są w unikatowych (typowo koncertowych) wykonaniach. Jakość nagrań jest "różna", ale właśnie to decyduje o ich wyjątkowości. Piosenki są naprawdę super i jeśli nawet nie lubicie czytać to kupcie tę książkę dla samej płyty (naprawdę warto). Mnie osobiście najbardziej przypadł do gustu "Niezwyciężony" w wykonaniu Armii (Banan na waltorni rządzi ). Poniżej, dla zainteresowanych, zamieszczam spis wszystkich kawałków, które znajdują się na płytce.

1. "Szwindel" - Dezerter (muz. Robert Matera, sł. Krzysztof Grabowski)
2. "Ku Przyszłosci" - Dezerter (muz. Robert Matera, sł. Krzysztof Grabowski)
3. "T.P." - T.Love (muz. Jacek Perkowski, sł. Zygmunt Staszczyk)
4. "Zegarmistrz światła" - Kult, (muz. i sł. Tadeusz Wozniak)
5. "Lady in Black" - Kult, (muz. i sł. Ken Hensley)
6. "Fala" - Siekiera (muz. i sł. Tomasz Adamski)
7. "Idzie Wojna" - Siekiera (muz. i sł. Tomasz Adamski)
8. "Maszerujemy Naprzód" - Pidzama Porno (muz. i sł. Krzysztof Grabowski)
9. "Echo Karpat" - KSU (muz. Eugeniusz Olejarczyk i sł. Maciej Augustyn)
10. "Skazany Na 716 Dni" - KSU (muz i sł. Eugeniusz Olejarczyk)
11. "Jeżeli" - Armia (muz. Tomasz Budzyński i Armia sł. Tomasz Budzyński)
12. "3 Bajki" - Armia (muz. Robert Brylewski)
13. "Niezwyciężony" - Armia (muz. Robert Brylewski, sł. Tomasz Budzyński)
14. "Nie daj się ogłupić" - Brygada Kryzys (muz. i sł. Tomasz Lipiński i Robert Brylewski)
15. "Legalise it" - Brygada Kryzys (muz. i sł. Tosh Peter)

Aha na koniec warto również wspomnieć o cyklu koncertów, jakie towarzyszyły wydaniu książki, a na których starzy mistrzowie pokazali, że potrafią jeszcze dać ostrego czadu. Mnie niestety na tych imprezach nie było (cały czas nie mogę tego przeboleć). Po prostu za późno odkryłem tak wspaniały projekt jak "Punk Rock Later" (chlip).

We wstępie napisałem, że "Punk Rock Later" Mikołaja Lizuta zmieniła mój sposób patrzenia. Czy aby nie przesadziłem z tą deklaracją? Myślę, że nie. Książka ta sprawiła, że inaczej spoglądam na wiele rzeczy. W ideologii punków dostrzegłem wiele prawdy. Jeszcze nie noszę, co prawda, irokeza, ale muszę się przyznać, że zaraz po lekturze zacząłem żałować, że nie jestem starszy o 20 lat (he, he). No cóż, to chyba wszystko co chciałem napisać. Teraz pozostaje mi tylko polecić książkę pana Lizuta, a więc: POLECAM - nie tylko punkom, ale naprawdę wszystkim, którzy lubią czytać (a jeśli nie to zawsze pozostaje CD...).

czwartek, 4 grudnia 2008

Siekiera - Nowa Aleksandria

Była już gra, był i komiks, zatem czas na trochę muzyki. Żaden ze mnie poważny meloman i ciężko mi oceniać jakość dzwięku, innowacyjność brzmienia, czy poziom gry sekcji rytmicznej, ale mam swoje gusta muzyczne i czasami się nimi dzieliłem z czytelnikami "Reset-Forever". Poniższy tekst pochodzi z numeru 11-12/2006 (widać, że już wówczas mieliśmy problemy z comiesięcznym kompletowaniem artów). Co do samej Siekiery, to warto uzupełnić, że w 2008 roku ukazały się dwie płyty, będące kompilacją kawałków zespołu jeszcze z czasów Budzego: "Na wszystkich frontach świata" i "1984". Na samej nowej fali się nie znam, więc moje uwagi zawarte w tekście proszę przyjąć z mocnym przymrużeniem oka... A i jeszcze na końcu wklejam bonus, w postaci klipu do piosenki "Misiowie puszyści" (jedyny, w pełnym tego słowa znaczeniu, teledysk Siekiery).

Siekiera to jedna z wielkich legend polskiego punka. Kapela dwóch Tomaszów: Adamskiego i Budzyńskiego, zabłysnęła na podziemnej scenie ostrą, ekstremalną odmianą tej muzyki, którą porównać można m.in. do wczesnych dokonań The Exploited. Był rok 1984 i zespół stał na szczycie. Niezwykłe występy na Róbrege, w Jarocinie, czy w stołecznej Stodole z pewnością były tego najlepszym przykładem. Jednak pod koniec tegoż roku Siekierę opuszcza Budzy, aby wraz z Robertem Brylewskim założyć Armię. To oznacza koniec Siekiery... takiej, jaką znaliśmy do tej pory. Teraz bowiem Adamski może zrealizować swoją nową koncepcję zespołu i nagrać jedną z najlepszych polskich płyt rockowych tamtego okresu.


"Nowa Aleksandria" to jedyna płyta długogrająca w dorobku puławskiej ekipy. Jak się jednak okazuje czasem wystarczy zrobić coś raz, a dobrze, by na zawsze przejść do historii. Pierwsze, ukazujące się na wydawnictwach nieoficjalnych i rozmaitych składankach, numery Siekiery były bardzo ostre, szybkie i mocne. Budzy wyrzucał z siebie krótkie, minimalistyczne teksty, które idealnie pasowały do bezkompromisowej muzyki. W nowej Siekierze nie zmieniło się tylko jedno: właśnie owe minimalistyczne, nierzadko składające się z kilku słów, teksty. Same dźwięki to już zupełnie inna bajka. I o dziwo również one idealnie pasują do tekstów Adamskiego. Siekiera na "Nowej Aleksandrii" to już nie groźni punkowcy, lecz bladzi nowofalowcy. Ortodoksi mogą uznać taką zmianę za koniunkturalizm, ale chyba nie byłaby to sprawiedliwa ocena. Tak bowiem, jak stara Siekiera była doskonała w tym co robiła, tak nowa była w tym jeszcze lepsza.

Nowa fala- z czym wam się ten termin kojarzy? Smutni panowie, nastroszone fryzury, blade twarze i czarne płaszcze. Do tego przestrzenne dźwięki, elektronika i teksty, które mają z dobrym nastrojem tyle wspólnego, co ówczesna Polska z cudem gospodarczym. I taka właśnie (w wielkim uproszczeniu) jest Siekiera A.D. 1986. Kiedy słucham "Nowej Aleksandrii" czas cofa się dla mnie o jakieś 17 lat. Nie, nie słuchałem wtedy Siekiery, ale widziałem to, co od razu przychodzi na myśl przy słuchaniu omawianej płyty. Jesień- wyludnionymi ulicami przemyka tylko zimny wiatr. Wszystko jest w odcieniach szarości, gdzieniegdzie tylko widać słabe światło ulicznej latarni. Gdzieś w oddali majaczą wielkie bloki z setkami prostokątnych, świecących na żółto, okien. Podobno mieszkają tam ludzie? Ale czy na pewno?

Niewiele jest płyt, które tak mocno oddziałują na moją wyobraźnię jak "Nowa Aleksandria". Na pozór proste, przesycone elektroniką dźwięki, powtarzane w kółko te same słowa- wszystko to razem buduje tak niezwykły przekaz, że nie łatwo pozostać na niego nieczułym. Albo ci się to od razu spodoba, albo momentalnie to odrzucisz. Na pewno jednak nie pozostaniesz obojętny. Nie ma sensu opisywać wszystkich kawałów, to trzeba sprawdzić samemu. O tej muzyce się nie pisze, jej się po prostu słucha. Wszystkie numery na albumie są w pewien sposób podobne, a jednak inne. Na początku mamy więc doskonałe "Idziemy przez las", którego cały tekst to : "Idziemy przez las/pijani od słów". Gdzieś w środku kompozycję tytułową, która chyba najlepiej ukazuje pustkę i szarość polskich miast w latach osiemdziesiątych. Zaraz przed "Nową Aleksandrią" znajduje się "Na zewnątrz"- kawałek, który spokojnie mógłby znaleźć się w repertuarze Joy Division. Trochę od całej stylistyki omawianej płyty (ale tylko trochę) odbiegają trzy ostatnie numery, których nie było na wersji winylowej, a które zostały dodane na wydanym w 1992 kompakcie. Wcześniej znajdowały się na singlach, ale myślę, że dołożenie ich do "Nowej Aleksandrii" to bardzo dobry pomysł, gdyż jako zakończenie albumu sprawdzają się doskonale i nie psują przy tym jego spójności. Zresztą "Jest bezpiecznie" to moim zdaniem jeden z najlepszych utworów na całym CD.

Podsumowanie? Chyba najlepszym podsumowaniem będzie tutaj tekst utworu "Tak dużo, tak mocno":
"tak dużo, tak mocno
nie pytaj już
nie pytaj
tak dużo, tak mocno"

Data wydania (w nawiasie nazwa wytwórni): LP - 1986 (Tonpress KAW); CD - 1992 (Sonic), 1999 (Koch International), 2003 (MTJ)

Lista utworów:
1. Idziemy przez las
2. Ludzie wschodu
3. Bez końca
4. Idziemy na skraj
5. Na zewnątrz
6. Nowa Aleksandria
7. To słowa
8. Już blisko
9. Tak dużo, tak mocno
10. Czerwony pejzaż
11. Misiowie puszyści*
12. Jest bezpiecznie*
13. Ja stoję, ja tańczę, ja walczę*

*Utwory znajdujące się tylko na płycie CD wydanej przez Sonic.